Leczenie przepukliny

Leczenie przepukliny jest konieczne wówczas, gdy narządy wewnętrzne-najczęściej jelita – lub ich część wydostają się poza osłabione ściany jamy brzusznej. W przypadku dorosłych przepukliny nie znikają samoistnie, przez co konieczne jest leczenie operacyjne. W przeciwnym razie może dojść do wielu niebezpiecznych komplikacji.

Leczenie przepukliny – kwalifikacja

Zabieg operacyjny jest jedynym skutecznym sposobem leczenia wszelkiego rodzaju przepuklin, jednak zanim to nastąpi musi zostać przeprowadzona kwalifikacja do leczenia operacyjnego przepukliny.

Wynika to z konieczności oceny ryzyka związanego z samym zabiegiem i zastosowanym znieczuleniem. To szczególnie istotna kwestia u osób starszych, u których częściej występują choroby układu sercowo-naczyniowego, oddechowego czy nerwowego i inne choroby współistniejące.

Szczegółowa ocena stanu zdrowia przed zabiegiem operacyjnym pozwala wybrać najbezpieczniejsze dla pacjenta znieczulenie i zmniejszyć ryzyko powikłań w trakcie i po zabiegu.

U części chorych konieczne być może również wykonanie konsultacji specjalistycznych, np. kardiologicznych i modyfikacja sposobu leczenia chorób przewlekłych.

Leczenie przepukliny – przyjęcie do szpitala

Przyjęcie pacjenta do szpitala ma miejsce zwykle rano w dniu planowanego zabiegu. Na karcie informacyjnej, którą otrzymuje każdy pacjent zakwalifikowany do zabiegu znajdują się szczegółowe wytyczne odnośnie wcześniejszej diety, leków i ewentualnej rehabilitacji. Ważne, by pacjent przybył do szpitala na czczo, a wieczorem przed operacją zjadł lekkostrawną kolację.

Osoby leczone na choroby przewlekłe w trakcie wcześniejszej konsultacji poinformowane są o tym, jakie leki przyjąć. Po przyjęciu do szpitala, w trakcie oczekiwania na operację, pacjenci otrzymują odpowiednią premedykację, czyli leki o działaniu uspokajającym i nasennym.

Szczegółowe postępowanie w okresie bezpośrednio przed i po zabiegu jest uzależnione od jego rodzaju, a także od zastosowanego znieczulenia.

Z punktu widzenia pacjenta, zwłaszcza w pierwszej dobie po zabiegu, istotna jest walka z bólem, dlatego wdrażamy odpowiednie leczenie przeciwbólowe. Stosujemy w tym celu kilka grup leków. Podajemy je z odpowiednim wyprzedzeniem, jeszcze w trakcie działania środków znieczulających wykorzystywanych na sali operacyjnej. Dzięki takiemu działaniu duża część chorych odczuwa po operacji jedynie nieznaczne dolegliwości bólowe.

W przypadku części pacjentów po operacjach przepuklin możliwe jest zwolnienie do domu już w dniu wykonanego zabiegu. Decyzja taka jest zawsze konsultowana z chorym. Większość pacjentów wypisujemy jednak dzień po zabiegu. Najdłużej na oddziale przebywają chorzy po operacjach dużych przepuklin brzusznych – są to zwykle trzy-cztery dni. W chwili wypisu pacjent otrzymuje wszystkie niezbędne zalecenia m.in. dotyczące leczenia przeciwbólowego, wizyty kontrolnej po operacji oraz powrotu do pełnej aktywności.

Co ważne! Zalecamy opuszczenia szpitala wraz z osobą towarzyszącą, która zapewni bezpieczny transport do miejsca zamieszkania i zadba o komfort w pierwszych dniach po operacji.

Leczenie przepukliny – wypis ze szpitala

Rekonwalescencja po operacji przepukliny to czas stopniowego powrotu do wykonywanych wcześniej zajęć i pracy. Większość chorych po operacjach przepuklin pachwinowych, udowych czy pępkowych jest w stanie powrócić do swoich zajęć w ciągu trzech do siedmiu dni. Nieco dłuższy może być okres rekonwalescencji po zabiegach wykonywanych z powodu przepuklin pooperacyjnych.

Wszystkich chorych zachęcamy do możliwie szybkiego powrotu do swoich codziennych aktywności, oczywiście takich, których wykonywanie nie powoduje dolegliwości. Wszelkiego rodzaju większy wysiłek fizyczny i regularne uprawianie sportu muszą zaczekać do momentu, aż lekarz da na nie zielone światło.

Kwestię powrotu do pracy lekarz z pacjentem rozważają indywidualnie. Inny wysiłek i zagrożenia wiążą się bowiem z pracą biurową, a  inne z fizyczną. Każdy taki aspekt powinien być wzięty pod uwagę i dostosowany do stanu zdrowia pacjenta. W przypadku osób, które zawodowo muszą dźwigać duże ciężary okres rehabilitacji trwa nawet sześć do ośmiu tygodni.

Na życzenie pacjenta wydajemy dokument do pracodawcy, w którym informujemy go o ograniczeniach, którym podlega osoba po przeprowadzonej operacji.

Po wypisaniu ze szpitala pacjenci pozostają pod kontrolą lekarską przez cały okres gojenia się rany.

Leczenie przepukliny – rekonwalescencja

Gojenie się rany w obrębie skóry następuje szybko. Tkanka w ciągu około siedmiu do dziewięciu dni po zabiegu operacyjnym osiąga wytrzymałość pozwalającą na bezpieczne usunięcie szwów.

W czasie pierwszych dni po operacji na skórze w okolicy rany część pacjentów może zaobserwować zasinienie podobne do tego, które powstaje w wyniku uderzenia w skórę twardym przedmiotem. Zasinienie takie jest całkowicie naturalne i nie powinno niepokoić – ustąpi ono samoistnie w okresie około 7-14 dni.

Nie powinno również nikogo niepokoić wyczuwalne pod skórą wzdłuż rany wałowate zgrubienie. Jest ono oznaką toczącego się tam procesu gojenia oraz przebudowy rany i stopniowo ustępuje do około 4-6 tygodni po zabiegu. W skórze w sąsiedztwie rany mogą również wystąpić zaburzenia czucia, zwykle ustępujące. Są one związane z nieuniknionym w przypadku rany chirurgicznej przecięciem bardzo drobnych nerwów czuciowych.

Przedstawione powyżej objawy są elementem prawidłowego procesu gojenia się rany. Niekiedy w procesie tym mogą wystąpić powikłania.

Objawy, które wymagają kontaktu z lekarzem:

• nasilający się w kolejnych dniach po operacji ból okolicy rany;
• gorączka;
• mocno zaczerwieniona, zasiniona, obrzęknięta okolica rany – bolesna przy dotyku;
• nudności i wymioty.

W razie wystąpienia któregokolwiek z wymienionych objawów prosimy o kontakt z lekarzem prowadzącym, szpitalem lub poradnią specjalistyczną, w której prowadzone jest leczenie.

Leczenie przepukliny – jak uniknąć powikłań po operacji

Wykonanie każdego zabiegu związane jest z niebezpieczeństwem pewnych powikłań. Nie istnieje szpital, który mógłby zagwarantować chorym wolny od ryzyka przebieg leczenia.

Pamiętając o istnieniu powikłań, należy podjąć wszelkie działania zmniejszające ryzyko ich wystąpienia. Poniżej przedstawiamy, co robimy my jako Medicus-Bonus i co Państwo jako pacjenci możecie zrobić dla prawidłowego przebiegu leczenia przepuklin.

Leczenie przepukliny – nawroty

Ryzyko nawrotów staramy się zmniejszyć stosując sprawdzone metody leczenia i wykonując zabiegi zgodnie z zaleceniami ich autorów dostępnymi w podręcznikach i publikacjach naukowych. Używamy siatek o odpowiednio dużych rozmiarach i właściwych nici do ich mocowania.

Leczenie przepukliny – zakażenie rany

Na ryzyko zakażenia rany wpływa zarówno pacjent, jak i lekarz. Bardziej narażone na nie są osoby otyłe, cukrzycy palący papierosy czy chorzy też z obecnymi ogniskami infekcji np. nieleczonymi zębami.

Zatem choćby częściowa redukcja masy ciała, zaprzestanie palenia tytoniu, troska o właściwe wyrównanie cukrzycy czy wizyta u stomatologa zwiększają szanse na wolny od komplikacji przebieg leczenia.

Kwestią bardzo istotną jest również golenie włosów w miejscu przyszłej operacji. Powinno być ono wykonane bezpośrednio przed zabiegiem przez personel szpitala. Prosimy zatem Państwa o niewykonywanie tej czynności w domu, gdyż zwiększa to ryzyko zakażenia rany.

Zmniejszenie ryzyka zakażenia z naszej strony to nowoczesna i dobrze wyposażona sala operacyjna, właściwe przeprowadzany proces sterylizacji i dobrze wyszkolony personel przestrzegający odpowiednich procedur.

Dodatkowo, aby zmniejszyć ryzyko zakażenia, stosujemy profilaktykę antybiotykową. Chory przed operacją przepukliny z planowanym użyciem siatki otrzymuje dożylnie pojedynczą dawkę antybiotyku.

Oceniane ryzyko zakażenia rany w przypadku pierwszorazowych przepuklin pachwinowych i udowych to około 1%. Ryzyko to jest większe w przypadku przepuklin pępkowych – może ono przekraczać 5%. Największe ryzyko dotyczy dużych pooperacyjnych przepuklin brzusznych – może wynosić ponad 10%.

Uwaga! Wszystkie zamieszczone w artykule treści mają charakter informacyjny w żadnej mierze nie mogą być podstawą do samodzielnego stawiania diagnozy i ustalania ścieżki leczenia. Każdy etap terapii powinien być konsultowany z lekarzem specjalistą, a jego zalecenia przestrzegane.